Jolanda, Michiel en Jannie zijn ongeneeslijk ziek. Zij worden in deze campagne geportretteerd in film door auditief aandacht aan hun verhaal te geven en tegelijkertijd ook letterlijk door een professioneel kunstenaar die een portret schildert. Ondertussen horen we de persoon vertellen over zijn/haar leven. Op het moment dat de diagnose van de ziekte aan bod komt, stopt de schilderes met het portret. Het is half af, want het leven lijkt even stil te staan. Maar dankzij de palliatieve zorg neemt de persoon zelf het heft in handen en maakt hij/zij het portret af. Dit staat symbool voor de eigen regie om het eigen levensverhaal af te maken en verder kleur te geven.